Το καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του πείσμα του Φίσερ σχετικά με τους όρους των αγώνων και των τουρνουά στη ρεβάνς του αγώνα με το Σπάσκυ. Από τους πιθανούς χώρους διεξαγωγής, προτιμούσε τη Γιουγκοσλαβία, ενώ ο Σπάσκυ ήθελε την Ισλανδία. Για κάποιο διάστημα φάνηκε ότι η διαφωνία θα επιλυόταν με το μοίρασμα του αγώνα στις δυο τοποθεσίες, αλλά αυτός ο διακανονισμός απορρίφθηκε. Μετά την επίλυση αυτού του θέματος, ο Φίσερ αρνήθηκε να παίξει αν το χρηματικό έπαθλο, το οποίο θεωρούσε ανεπαρκές, δε διπλασιαζόταν. Ο χορηγός Jim Slater του Λονδίνου αποκρίθηκε με να δώσει ένα πρόσθετο ποσό των 125.000 δολλαρίων, το οποίο έφερε το συνολικό έπαθλο σε ένα πρωτοφανές ποσό των 250.000. Τελικά συμφώνησε να παίξει.

Η νίκη του Μπόμπυ Φίσερ χρωματίστηκε ως προπαγάνδα του Ψυχρού Πολέμου για τις Ηνωμένες Πολιτείες: ο εικονοκλάστης Αμερικανός που νικά σχεδόν με άνεση τον ισχυρό καθιερωμένο Σοβιετικό που είχε εξουσιάσει το παγκόσμιο σκάκι το τελευταίο τέταρτο του αιώνα.

Ο Φίσερ ήταν επίσης ο (τότε) υψηλότερα βαθμολογημένος παίκτης στην ιστορία σύμφωνα με το σύστημα βαθμολόγησης Elo. Είχε βαθμολογία 2780 μετά τη νίκη του κατά του Σπάσκυ, η οποία στην πραγματικότητα ήταν μια μικρή πτώση από το ρεκόρ των 2785 βαθμών που είχε επιτύχει μετά τους αγώνες με τους Taimanov, Larsen και Petrosian το προηγούμενο έτος.

Ο αγώνας επονομάστηκε «Ο Αγώνας του Αιώνα» και έλαβε πρωτοσέλιδη κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε. στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με τη νίκη του, ο Φίσερ έγινε σταρ στη στιγμή. Έλαβε πολυάριθμες προσφορές για προώθηση προϊόντων (τις οποίες όλες απέρριψε) και εμφανίστηκε στα εξώφυλλα των περιοδικών Life και Sports Illustrated. Με τον Αμερικανό Ολυμπιονίκη στην κολύμβηση Mark Spitz εμφανίστηκε επίσης σε μια ειδική τηλεοπτική εκπομπή του Bob Hope. Τα μέλη στη Σκακιστική Ομοσπονδία των Η.Π.Α. διπλασιάστηκαν το 1972 και έφτασαν στο μεγαλύτερό τους πλήθος το 1974 (στο αμερικανικό σκάκι, αυτά τα έτη αναφέρονται συνήθως ως «Fischer boom». Ο Φίσερ έδωσε στην Παγκόσμια Εκκλησία του Θεού 61.200 δολλάρια από το χρηματικό έπαθλο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Ωστόσο, το 1972 ήταν ένα καταστροφικό έτος για την εκκλησία, καθώς οι προφητείες του Herbert W. Armstrong δεν εκπληρώθηκαν και η εκκλησία κλονίστηκε από τις αποκαλύψεις μιας σειράς σκανδάλων στα οποία φερόταν να έχει αναμιχθεί ο γιος του. Ο Φίσερ, που αισθάνθηκε προδομένος και εξαπατημένος από το Ίδρυμα, άφησε την εκκλησία και την αποκήρυξε δημόσια.

αντ' αυτού, έναν αγώνα απεριόριστου αριθμού παιχνιδιών. Εντούτοις, ένας αγώνας βασισμένος στους πρώτους δύο όρους θα μπορούσε να πάρει αρκετούς μήνες (το 1927 ο αγώνας Καπαπλάνκα-Αλιέχιν (Capablanca- Alyohin) για να επιτευχθεί η συνθήκη νίκης σε 6 παιχνίδια συνεχίστηκε για 34 παιχνίδια). Πολλοί υποστήριξαν ότι αυτό θα ήταν μια άσκηση της αντοχής παρά της ικανότητας. Η επιτροπή της FIDE, προεδρευόμενη από το Maxο Euwe και συναποτελούμενη από έναν αντιπρόσωπο για κάθε κράτος από τις ΗΠΑ και τη ΕΣΣΔ, όρισε ότι ο αγώνας θα έπρεπε να συνεχιστεί έως ότου κερδισθούν 6 παιχνίδια. Έτσι ο Φίσερ απάντησε ότι παραιτούνταν από το στέμμα του και δε θα συμμετείχε στον αγώνα. Αντί να δεχτεί την παραίτηση του η επιτροπή συμφώνησε να επιτρέψει ο αγώνας να συνεχιστεί έως ότου κερδισθούν 9 νίκες, αφήνοντας μόνο έναν από τους 64 όρους που έθεσε ο Φίσερ ανικανοποίητο. Η FIDE έθεσε το ότι ο παίκτης που θα επιτύγχανε 9 νίκες πρώτος θα κέρδιζε τον αγώνα, κάτι που αφαιρούσε κάθε πλεονέκτημα για το βασιλιά Πρωταθλητή (Φίσερ). Οι περισσότεροι παρατηρητές θεώρησαν ότι η απαίτηση του για νίκη του πρώην Πρωταθλητή σε περίπτωση ισοπαλίας 9:9 ήταν άδικη. Σήμαινε ότι ο Φίσερ έπρεπε μόνο να κερδίσει εννέα παιχνίδια για να διατηρήσει τον τίτλο, ενώ ο Κάρποβ έπρεπε να κερδίσει από ένα αποτέλεσμα 10-8. Επειδή FIDE δε συμφωνούσε με εκείνον τον όρο, ο Φίσερ παραιτήθηκε με το παρακάτω τελεσίγραφο στον Πρόεδρο της FIDE στις 27 Ιουνίου, το 1974:

Ο φίλος του Φίσερ και μέντορας στην παιδική ηλικία, πρώην Αμερικανός Πρωταθλητής Arnold Denker, ήταν σε επαφή με τον απομονωμένο Φίσερ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την αναμέτρηση. Ο Denker, γράφοντας με το συντάκτη του, σεβαστό σκακιστικό δημοσιογράφο Larry Parr, στο βιβλίο «ο Bobby Fischer που ήξερα και άλλες ιστορίες» (Hypermodern Press 1995), εξήγησε ότι Φίσερ ήξερε ότι δεν είχε παίξει για τρία έτη και, ως εκ τούτου, θέλησε έναν μακρύ σε διάρκεια αγώνα για να μπορέσει να ξαναβρεί τη φόρμα του παίζοντας. Ο Καρπόβ, γράφοντας σχεδόν 20 έτη αργότερα στην αυτοβιογραφία του «ο Karpov για τον Karpov» (Atheneum 1991), εξέφρασε βαθιά λύπη για το ότι ο αγώνας τελικά δεν έγινε. Θεωρεί την ακυρωμένη αναμέτρηση ως το πιο απογοητευτικό επεισόδιο στη ζωή του και δήλωσε ότι η απουσία της ευκαιρίας να προκαλέσει το Φίσερ αναχαίτισε τη δική του σκακιστική ανάπτυξη ως προς αυτό που θα μπορούσε να επιτύχει. Ο Καρπόβ, που είχε προετοιμαστεί σκληρά για αρκετούς μήνες στην αναμονή, έγινε παγκόσμιος Πρωταθλητής by default τον Απρίλιο του 1975 και έκτοτε ήταν ο κυρίαρχος στο σκάκι κατά την απουσία του Φίσερ για την επόμενη δεκαετία. Ο Κάρποβ έχει έναν υψηλό σεβασμό για το σκάκι του Φίσερ και συναντήθηκε πολλές φορές μαζί του μετά το 1975. Έγραψε ότι οι δυο πρωταθλητές τα πήγαν καλά σε προσωπικό επίπεδο, καθώς προσπάθησαν να συμφωνήσουν στο να παίξουν τον αγώνα, χωρίς επιτυχία.

Ο Γκάρυ Κασπάροβ (Garry Kasparov), ο οποίος διαδέχτηκε τον Κάρποβ ως Πρωταθλητή το 1985 και κυριάρχησε στο σκάκι top-flight για σχεδόν 20 χρόνια, έχει γράψει μια πεντάτομη σειρά βιβλίων «My Great Predecessors» (Οι Μεγάλοι Προκάτοχοί μου) πάνω σους μεγάλους πρωταθλητές που προηγήθηκαν. Γράφει ότι ο Κάρποβ θα είχε καλές πιθανότητες κατά του Φίσερ το 1975. Ο Φίσερ εξαφανίστηκε και δεν έπαιξε ανταγωνιστικό σκάκι για σχεδόν 20 έτη. Ως σήμερα, υποστηρίζει ότι είναι ακόμα ο παγκόσμιος πρωταθλητής επειδή δεν έχασε ποτέ αναμέτρηση τίτλου.

Μετά την εξαφάνιση (1975 και μετά)

Το 1982, ο Fischer δημοσίευσε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Βασανίστηκα στη Φυλακή της Πασαντένα Jailhouse!», περιγραφή της εμπειρίας του μετά τη σύλληψή του το 1981 λόγω κατά λάθος παραγνώρισής του ως καταζητούμενου ληστή τραπεζών. Ο Fischer ισχυρίστηκε ότι η αστυνομία του φέρθηκε βάναυσα. Τελικά κατηγορήθηκα επίσημα για καταστροφή ιδιοκτησίας των φυλακών (ένα στρώμα!). Το 14-σέλιδο τεύχος τελειώνει με την υπογραφή: «Ρόμπερτ Ντ. Τζέημς (επαγγελματικά γνωστός ως Robert J. Fischer ή Bobby Fischer, Παγκόσμιος Πρωταθλητής Σκάκι)». Στο μεταξύ ο Fischer είχε άδεια οδήγησης από την πολιτεία της Νεβάδα και κάρτα κοινωνικής ασφάλισης με το ίδιο όνομα, που παρουσιάστηκε στην αναφορά της αστυνομίας της Πασαντένα το 1981.

Ο Fischer, του οποίου η μητέρα και ο πιθανός βιολογικός πατέρας Paul Nemenyi ήταν αμφότεροι εβραϊκής καταγωγής, έκανε περιστασιακά εχθρικά σχόλια προς τους Εβραίους από τουλάχιστον τις αρχές του '60. Από τη δεκαετία του '80, εντούτοις, ο αντισημιτισμός ήταν ένα σημαντικό θέμα των δημόσιων καταγγελιών του. Το 1999, έδωσε μια συνέντευξη σε ραδιοφωνικό σταθμός στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, κατά τη διάρκεια της οποίας αυτοπεριγράφηκε ως «θύμα μιας διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας». Η ξαφνική επανεμφάνιση του Fischer προκλήθηκε προφανώς όταν πωλήθηκαν μερικά από τα υπάρχοντά του τα οποία είχαν αποθηκευτεί σε μια μονάδα αποθήκευσης της Πασαντένα (Καλιφόρνια), πωλήθηκαν από τον ιδιοκτήτη του σπιτιού του, ο οποίος υποστήριξε ότι όλα ήταν ως απάντηση σε μη-πληρωμή του ενοικίου. Ο Fischer το ερμήνευσε αυτό ως περαιτέρω ενδείξεις μιας παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας υποκινούμενης από την «από Εβραίους ελεγχόμενη κυβέρνηση των Η.Π.Α.» με στόχο τη δυσφήμηση και καταστροφή του. Tο 2005  μερικά από τα πράγματά του δημοπρατήθηκαν στο eBay. Το 2006 ο Fischer υποστήριξε ότι τα πράγματά του στη μονάδα αποθήκευσης άξιζαν εκατομμύρια. Ο Fischer συμμετείχε σε τουλάχιστον 33 ραδιοφωνικές μεταδόσεις μεταξύ 1999 και 2005, συνήθως με ραδιοσταθμούς στις Φιλιππίνες. Πολλές φορές συνόδευε παλιές επιτυχίες τραγουδιών με τη φωνή του –τραχιά βαρύτονη και θυμωμένη.. Η διεύθυνση του σταθμού είχε παραχωρήσει στο Φίσερ ώρες ελεύθερου χρόνου για να παίξει τα κλασικά R&B βινύλιά του. Επίσης έδωσε συνεντεύξεις και με σταθμούς στην Ισλανδία, την Κολομβία και τη Ρωσία. Για μερικά έτη ο Fischer έζησε στη Βουδαπέστη, όπου έζησε με την οικογένεια Polgár. Έπαιξε τυχαίο blitz Fischer ενώ επίσης ανέλυσε πολλά παιχνίδια με τη Zsuzsa Polgar. Δεν τα πήγε καλά με τις δυο νεότερες αδελφές Judit και Zsofia αφότου η Zsofia συμφώνησε να δώσει ένα σιμουλτανέ στην Αμερικανική λέσχη της Βουδαπέστης. Έζησε αργότερα στην Ιαπωνία.

Ακραία ραδιοφωνική συνέντευξη (μετά τις 11/09 του 2001)
Ώρες μετά το χτύπημα στις 11 Σεπτεμβρίου ο Fischer έδωσε συνέντευξη ζωντανά στον Pablo Mercado στο σταθμό Baguio City του δικτύου Bombo Radιo, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 12ης Σεπτεμβρίου 2001, τοπική ώρα Φιλιππινών (ή λίγο μετά το μεσημέρι στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, ώρα Νέας Υόρκης). Ο Fischer σχολίασε την των Η.Π.Α. και την ισραηλινή εξωτερική πολιτική ως «κανένας δε νοιάζεται… [ότι] οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θανατώνουν τους Παλαιστίνιους για χρόνια». Ενημερωμένος ότι «ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο έχουν γίνει στόχος επίθεσης», δήλωσε ανοιχτά «αυτά είναι όλα θαυμάσιες ειδήσεις». Ο Fischer δήλωσε ότι «ό,τι πηγαίνει έρχεται ακόμη και για τις Ηνωμένες Πολιτείες» και είπε ότι εάν οι ΗΠΑ αποτύχουν να αλλάξουν την εξωτερική πολιτική τους, «πρέπει να καταστραφούν». Αφού ζήτησε το θάνατο του Προέδρου Bush, ο Fischer δήλωσε επίσης ότι έλπιζε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα τύπου Seven Days in May να αναλάβει την εξουσία στις ΗΠΑ και να εκτελέσει έπειτα «τις εκατοντάδες χιλιάδες των αμερικανικών εβραίων ηγετών», «να συλλάβει όλους τους Εβραίους» και «να κλείσει όλες τις συναγωγές». Μετά εκείνη τη συνέντευξη το «δικαίωμα» του Fischer «στην ιδιότητα μέλους στην Ομοσπονδία Σκάκι των Ηνωμένων Πολιτειών ακυρώθηκε» με ομόφωνη απόφαση 7-0 από το Εκτελεστικό Συμβούλιο της USCF, ειλημμένη στις 28 Οκτωβρίου του 2001. Το 2006, εκείνη η απόφαση στη συνέχεια "αδειάστηκε" από το ίδιο συμβούλιο.Ο Φίσερ κατηγοριοποιεί αυτούς τους εχθρούς – συμπεριλαμβανομένων των πρώην δημάρχου της Νέας Υόρκης Εντ Κοχ, αμφότερων προέδρων Μπους, και της εταιρείας Τάιμς Μίρορ – ως Εβραίους, κρυφοεβραίους ή αρουραίους τηςCIA που δουλεύουν για τους Εβραίους.

Η Κράτηση (2004 – 2005)